Przepisy stanowiące podstawę tworzenia oraz funkcjonowania Wojewódzkich Komisji do Spraw Orzekania o Zdarzeniach Medycznych (dalej: wojewódzkie komisje) zagościły w polskim systemie prawnym już kilka lat temu, jednakże dla wielu osób nadal stanowią novum, do którego podchodzi się z pewną rezerwą. Celem utworzenia wojewódzkich komisji było przede wszystkim odciążenie sądów powszechnych ze spraw o roszczenia odszkodowawcze z zakresu błędów medycznych i tym samym ułatwienie poszkodowanym dochodzenia swych praw na drodze pozasądowej, praktyka jednakże nie zawsze jest zgodna z założeniami.

Jak już zostało to powyżej zasygnalizowane, postępowanie prowadzone przez wojewódzkie komisje ma charakter administracyjny, a jego głównym przeznaczeniem jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa pacjenta, stanowiło zdarzenie medyczne. Zdarzeniem medycznym w rozumieniu przepisów ustawy jest z kolei zakażenie pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia bądź śmierć pacjenta będące następstwem niezgodnej z aktualną wiedzą medyczną:

  • diagnozy, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła leczenie, przyczyniając się tym samym do rozwoju choroby,

  • leczenia, w tym wykonania zabiegu operacyjnego lub

  • zastosowania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego.

Zadaniem wojewódzkich komisji nie jest zatem przyznanie świadczenia odszkodowawczego w odpowiedniej wysokości na rzecz poszkodowanego pacjenta, a jedynie ustalenie czy w konkretnej sprawie doszło do błędu medycznego po stronie lekarza, który bezpośrednio wpłynął na stan zdrowia poszkodowanego. Działalność komisji polega zatem na ustaleniu głównej przesłanki, jaką jest błąd medyczny lekarza, koniecznej do skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego.

Postępowania prowadzone przez wojewódzkie komisje są postępowaniami wnioskowymi, a więc warunkiem niezbędnym do rozpoczęcia prac komisji dotyczących ustalenia czy w danej sprawie doszło do zdarzenia medycznego, jest złożenie wniosku w tym zakresie przez uprawnionego. Uprawnionym do złożenia wniosku do wojewódzkiej komisji o ustalenie zdarzenia medycznego jest pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy w przypadku, gdy doszło do zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia bądź spadkobiercy pacjenta w przypadku, gdy pacjent zmarł. Wniosek wnosi się do wojewódzkiej komisji właściwej ze względu na siedzibę szpitala w którym pacjentowi były udzielane świadczenia medyczne noszące znamiona zdarzeń medycznych. Należy jednak pamiętać, że tak jak w przypadku roszczeń kierowanych na drogę postępowania cywilnego, tak również i w sytuacji złożenia wniosku do wojewódzkiej komisji, osoba wysuwająca roszczenie musi to zrobić w odpowiednim terminie. Termin do wniesienia wniosku do wojewódzkiej komisji został nieco inaczej uregulowany niż przewidują to przepisy prawa cywilnego i wynosi on 1 rok od dnia w którym podmiot składający wniosek dowiedział się o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo w którym nastąpiła śmierć pacjenta, termin ten jednakże nie może być dłuższy niż 3 lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie skutkujące zakażeniem, uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia albo śmiercią pacjenta.

Wniosek kierowany do wojewódzkiej komisji winien zawierać dane pacjenta, a więc jego imię i nazwisko, datę urodzenia, numer PESEL lub numer i serię dokumentu stwierdzającego tożsamość pacjenta, imię i nazwisko przedstawiciela ustawowego jeżeli za pacjent działa przedstawiciel, a jeżeli z wnioskiem występują spadkobiercy wówczas konieczne podanie jest również ich imion i nazwisk, adres do doręczeń, dane podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, uzasadnienie wniosku zawierające uprawdopodobnienie zaistnienia zdarzenia medycznego, wystąpienie szkody majątkowej i niemajątkowej, wskazanie czy przedmiotem wniosku jest zakażenie, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta oraz propozycję wysokości odszkodowania i zadośćuczynienia. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż mimo że ustawodawca uprawnia osobę występującą z wnioskiem do wojewódzkiej komisji, aby ta wskazała wysokość ewentualnego odszkodowania i zadośćuczynienia to komisja nie jest władna przyznać świadczenie we wnioskowanej wysokości, nawet gdy ustali, że doszło do zdarzenia medycznego, gdyż w przypadku pozytywnego załatwienia wniosku, komisja swe orzeczenie przekazuje kierownikowi podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczycielowi, z którym podmiot leczniczy prowadzący szpital zawarł umowę ubezpieczenia i dopiero to ubezpieczyciel zobligowany jest w terminie 30 dni przedstawić swoją propozycję wysokości należnego odszkodowania i zadośćuczynienia. Natomiast, gdy ubezpieczyciel nie przedstawi we wskazanym terminie swojej propozycji wypłaty świadczenia, wówczas jest związany kwotą określoną we wniosku, a więc winien wypłacić świadczenie wnioskowane przez pacjenta lub jego spadkobierców. Należy również pamiętać, iż podmiot składający wniosek nie może zupełnie dowolnie określić wysokości świadczenia o które się ubiega, gdyż zgodnie z zapisami ustawy, maksymalna wysokość świadczenia, czyli zarówno odszkodowania, jak i zadośćuczynienia, z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego pacjenta wynosi 100 000 zł w przypadku zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta oraz 300 000 zł w przypadku śmierci pacjenta, zatem na gruncie omawianych przepisów, świadczenie wypłacane przez ubezpieczyciela, stanowiące jego własną propozycję zaspokojenia roszczeń bądź będące akceptacją sumy wskazanej przez uprawnionego, nigdy nie może przekroczyć wskazanych powyżej kwot.

Do wniosku kierowanego do wojewódzkich komisji dołącza się ponadto dowody uprawdopodabniające okoliczności wskazane we wniosku, postanowienie o stwierdzenie nabycia spadku, gdy postępowanie toczy się po śmierci pacjenta, oraz potwierdzenie uiszczenia opłaty od wniosku, która wynosi 200 zł.

Wojewódzka komisja w celu wydania orzeczenia prowadzi postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego rozpatrywane są dowody przedstawione przez podmiot składający wniosek, kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczyciela. W trakcie postępowania, komisja może ponadto żądać stosownych dokumentów, dokonywać wizytacji pomieszczeń szpitala oraz przeprowadzać postępowanie wyjaśniające w podmiocie leczniczym prowadzącym szpital. Po przeprowadzeniu koniecznych dowodów komisja wydaje orzeczenie o zdarzeniu medycznym lub jego braku, nie wydaje natomiast, jak już to powyżej wskazano, żadnych rozstrzygnięć co do świadczeń pacjenta.

Postępowanie przed komisją jest niejako dwuinstancyjne, gdyż strona niezadowolona z podjętego przez komisję rozstrzygnięcia, może złożyć wniosek o ponowne rozstrzygnięcie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenie orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

Jak każde postępowanie, również to prowadzone przez wojewódzkie komisje nie jest w żadnym wypadku obligatoryjne dla pacjenta, a więc pacjent nie musi kierować wniosku do wojewódzkiej komisji, aby uzyskać świadczenie za błąd medyczny lekarza. Omówione postępowanie stanowi jedynie alternatywę dla postępowań sądowych, które nie rzadko są znacznie dłuższe i kosztowniejsze, a nie warunkuje możliwość wniesienia powództwa cywilnego w zakresie roszczeń odszkodowawczych. Poszkodowany pacjent bądź jego spadkobiercy mogą zatem skorzystać z dwóch środków prawnych, aby uzyskać należne świadczenie- skierować wniosek do komisji lub pozew do sądu. Pozytywne rozstrzygnięcie sprawy przez komisję, tzn. wydanie orzeczenia stwierdzającego zaistnienie zdarzenia medycznego i wypłata stosownego świadczenia ma charakter ugody między stronami, a więc wówczas roszczenie między stronami wygasa, lecz jeżeli kwota nie jest satysfakcjonująca dla podmiotu występującego z wnioskiem, osoba taka nie musi godzić się na takie rozstrzygnięcie sprawy i może skierować pozew w tym zakresie do sądu cywilnego.

No Comment

You can post first response comment.

Leave A Comment

Please enter your name. Please enter an valid email address. Please enter a message.